راه

     ــــــــــ

 راه ، همان راه بود

 اما

 هنگام  ِ آمدن به شهر  ِ تو

 نزدیک بود و آسان

 و هنگام  ِ بازگشتن ،

 طولانی و بیکران !

        .....

 راه ، یکی بود

 اما

 پـای  ِ مشتاق ِ دیدار ، کجا ؟

 و پـای  ِ مـهجـور از یار ، کجا ؟!

            تـقـدیر  ِ غـــریـب

           ـــــــــــــــــــــــــــ

در زمانه ای که آسان است

آسمانی از ستاره  داشتن  ؛

پس از  ده هـــا ســال

تنها یـکـبـار ، ستاره ی هـالــی ، می آیــد؛

تقدیـر  ِ غـریـبـی است نـازنـیـن !

چـه دیـر هنگام ،  درخشیـده ای

در آسمــان ِ تیره ی دلـم

همچون سـتــاره ی هــالــی .

       یــلـــــدا

    شادی هایت

  به درازای همه ی  یـلــدا ها

  و غم هایت

  به کوتاهی  ِ فاصله ی چشمهایم

  با تـصـویـر  ِ خیــالــَت .

           .......

  چه ساکت و سرد است :

   این شب ِ یـلــدای  ِ بی تو .

          صاعقه

   عشق ، صاعـقـه است ،

   سفیری است  که

   از همسایـگـی ِ خدا می آید ؛

   ناگـهـــان  می جهد ،

   و بر  کویرستان ِ دل ، فـرو می نشیند .

   عشق ، صاعقه ای است که سائقه  می شود ...

   و لطافت ِ باران :

   ثمره ی صاعـقـه است .

     برهوت

       ــــــــــــــــــــ

    آنگاه که محتاج ِ سایه بانی  بودم ،

  در برهوت ِ  سوزان ِ تنهایی

  رهایم  کردی !

  گمان  کردم

  به جستجوی تکه ابری در آنسوی آسمان ، رفته ای 

   ... تو رفتی و

   تکه ابری نیز نیامد

   و من

  اینک ، ایستاده  مُرده ام  ؛

   در شمایل ِ مترسکی محزون 

   که بر شانه های سایه اش ، به خواب رفته است ...

   بگذار در این وادی ِ آتش و عطش

   سايه ای بـمــانـَـد ؛

    شاید ،  روزي

   " تو "  بیایی  .

     یک نگاه

        خداوند

     آسمانها و زمین را

     در شش روز ، آفرید

     شگفت نیست اگر

     تولد ِ عشق ِ تو

     تنها

     با نگاهی

     باشد .

          بیرون از حصار

        یک سهم آرزو

   اگر هم اکنون ، فرشته ای

   ندایم دهد که  :

   خدایت ، یک سهم آرزو، عطایت کرده است ،

   بی درنگ

   ساعتی از دیدار ِ تو را

   خواهم خواست  و دیگر ، هیـچ  ...

    دلتنگت هستم ، بی شُمار

   ای ماندنی ترین ماندگار !

  میلاد خاکستری

  دو بار زاده می شویم :

یکبار در سطور ِشناسنامه

یکبار ، بر بال ِ پرنده ی سپید ِ عشق .

 اکنون  ، نمی دانم ؛

دلخوش ِ یادواره ی تولد ِ نخستین باشم

یا سوکوار  ِ احتضار  ِ تولد دوم ؟ ...

آنگاه که  تــــــو  نباشی ؛

سالگـشـت  ِ تولـــد ِ اول

سوکواره ای بیش نیست .

         ما ، باد ، خاک

    سهم  ِ تـو  از من

    هرچه بود ؛

    سـپـردی اش بـه بـاد .

    سهم  ِ من از تــو

    هر چـه بـود ؛

    هـســت  ؛

    به همان طراوت و گرمای ِ آغازین .

     عـزیـز می دارمـش

    تا آخرین نـبـض  ِ بـودن

    تا لحـظـه ی سـپــردن بـه خــاک ...

            کـــولــه بـار

  کوله ات را پــُر کن

   لبریزش کن از عشـــق و مـِهـر

   سنگینی اش ؛

   تـا سَــفـَر هایـی هـرچند  دور

   انـدکـی هم  ،

   آزارَت نخواهد داد !

گمگشته

وقتی زمین

سراسر ، برفی است

و من

سراپای ، سپید پوش ؛

چه فرقی است ،

میان ِ جست و خیز و فریاد

 و آرامش و قرار؟

تو ، از آن اوج

این گمگشته ، در جزیره ی تنهایی را

 نمی بینی ...

          شب یـلدا

   شب ِ یلدا نیز

  اگر با تو بگذرد

  چشم به همزدنی ، بیش نیست

       ...

  برای من ِ محتـــاج

  زیـارت ِ چشمانـت

  چشم به همزدنی هم

  غـنـیـمـت است .

     میلاد

  خورشید از یاد نمی برد ؛

  چون آن روز ،

  درخشان تـَرَ ست.

       ...

  گــُل ها فراموش نمی کنند ؛

رنــگ ِ عـشــق

  عاشق که می شوی

   در هنگـامـه ی اشتیاق و التهاب و بیقراری

   دیــدار  ِ " یــار "

   سـرخ و  زرد  و گلگونـت می کند ؛

   درست ، همانند ِ رنگهای پاییـز .

               ...

    تــردید  مکـن  نازنین !

   پـایـیـز ،  بهــاری ست که عاشق است .

     جادوی لبخنـــد

  آنـگــاه که در انتـهای افـق

  آسمـان  ِ تـیـره ، تـبـســم کرد

  سـپـیــده  برآمــد

  و  زمین و دریـا   نورباران  شد

  امـا    روشـنـایـی اش

  فقط تا غــروب  ،  پـاییــد  ....

   گُــُـلـبــانــو !

  با لـبخـند ِ مهربـانـت

  چه افـســونــی خوانده ای

  کـه فروغ  ِ آذرخـش اش

  بــر  این قـلـب ِ سـوکــوار

  هـرگز ، غــروب ندارد ؟!

     شــب غـریب

  گـفـتـی :  چـه شـب  ِ غـریـبــی ست

          ...

   آسـمـان را می بـیـنـم

   کـه خـورشـیـد ،  در آن  اسـت !

   عـشـق  ِ مــن !

   کـلام  ِ تــو ؛

   فـــرا  تــر  از خورشیدی ست که

    مـی درخـشــد ،  در مـیـانـه ی آسمـان   .

   آری  ...  

   چـــه شب ِ غریبی ست !

    تـا دیــدار

  آنگاه که  کنـــــار  ِ مـنـــی

  دوست دارم  ثـــانـیـه ها

  به کـُـنــدی سالها بگذرند  

  و آنـگـاه که  از کـنـارم می روی

  دوســت دارم هفته ها و  ساعت ها

  بـیـش از  ثـانـیـه ای نـپــایند

   تا دوباره فرا  رســــــد :

  جشنواره ی دیدارمان ...

  خــــدایـا !

 عـصای سحر آمیز ی می خواهـــم

  تا عـقــربــه های ساعتی  را که

  بر پهـنـه ی آسمان دوخته ای

  به دلخواه

  اینسو و آنسو  بکــِشـــم

  ویــرایـش دوباره

  اگر زندگی

   کتاب  ِ قصـــه ای بــود کـه

   ویـرایـش  ِ  دو باره ای  داشت

    آنـــگــــاه

   به جـای ِ همــه ی نام هــای خط خطی

   تـنـهــا ،  نــام  ِ تـــــو  بود :

   ای ویـرایـش ِ  آخرین !

     فـنــــا

  چـون عقـربـه هــا

        مــی آیـی  و  می روی

           مــی روی  و  مـــی آیـی     

                مـانـدن هــایــت ، کــوتــاه   و

               رفتـن هایـت ، بـس بـلـنـد        

                                ....

                   نـمـیـدانم  دعـا ست یا  نـفـریـن  :

                       کــاش ، این بار

                            بـا   وصال ِ عقربه ها

                                این رنج شمار ؛

                                    این ساعت ِ نفرین زده

                                        از حـرکت ، بایـستـد

                                            و همـیـشـه  ... بـمـانـی !

     مـــرور

  نـا بـاورانـه

   خاطـراتـم را

   از دیـروز و  دیــروز ها

   از بـرگ بـرگ ِ دفتــر  ِ خـیـال

   بـیـرون می کـِشـم

   دلــم برای همه ی آن لحـظــه ها تـنـگ است ...

   پــس از تـــو ؛

   عـشــق

   مـضـحــِک تـریــن  ِ واژه  هـا ست .

     کـلــبـــه

   یه زمانی

   توی  ِ کلبـه مون  بــرو  بیـــایی بود

  توش   پـــُر  از  نور و امید  و  

  عطـش  ِ  رهـایـی بود ...

  یه  زمانی

  یه کسی پـیـدا  می شد ؛

  کلبه  را   آبی و جاروبـــی   می کرد ،

  آواز  ِ بلبلا  و    کبـــــوتـــرا

  نزدیک  ِ پـنـجـــره  ،  آشــوبـی می کرد ...

  یه  زمان ،  نـســیـــم  ِ عشق ،

  پنجـره ها را  باز  می کرد

  گلای  ِ شمعدونی  را  ،

  با مهــربونی   نــاز  می کرد

       .....

  حالا  یه قفـــل  ِ بــزرگ

  خوابیده  روی  در ِ ش

  کم کــَمــــَـک     عنکـبــوتــا

  می ریزن   دور  و  برش ...

  عزیزم ! رفتی سفــر

  سفـــرت  خوش  نازنین

  یه  روزی  شــــاید  بـیــای

  که  دیگه نیستم ... 

  همیـــن !  

 یکـطــرفه

 تو  مثل ِ قلبم  می مونی

در غـبــار

من و تو

گمشـدگـانـی بودیم در غبـــار

غـبـار ِ تنـهــایی و حـیـرانـی ...

در آن غـروب ِ حـادثــه ، نــاگــاه

آمــدی :

از وَرای ِ غـبــار

از آنسوی ِ زمـیـن

انگــار ، از سـیـــاره ی ناهـیـد

...

ایـنـک ، نـازنـیـن !

بـایـد فـانـوســی بــجـــویـیـم

در این جنگـل ِ مـِـه آلود و پـر آشـوب

نـمـی خواهم دوبـاره گـُم شویـم در غـبـار ...

نــــگـــاه

خواستم از تو بســـــرایم

امـــا

واژه ها

با عجــز و شرمساری

از رُسـتـنـگــاه ِ قلـم

گـریختنــد ...

من ماندم و خیال ِ چشمانت

و گفتگـــوی صامت ِ نـگـاه هایمان

که بی نیاز از نوشتن بود ...

فرشته

بار دیگــر

شجــره نـامـه ات را

نـگــاه کــن !

تو بـه زمـیــنـیــان نمـی مـانـی

شاید فـرشـتــه ای باشی

که هفــت آسـمــان

وفـــا آورده ای .

تبصره

پیوندمان

از آغاز ،

قـانــون ِ زمانه نبود

مـــا

مشروعیت ِ رابطه را

از تـبـصــره ی عشق

وام گــرفـتـیـم

..............

جــــدال

جـدالـی بـود سخت

میان ِ فِراق و وداع

تو گفتی :

فــِـراق ، شعله بر جان می زند ...

من گفتم :

وداع ، خاکسترم می کند ...

...

چه خرسندم من !

اینک که شعله بر جانم افتاده است .

دلتنگ

همه جا هستی :

در مقابلم

کنارم ...

در کوچه و خیابان ،

در آفتــاب و در سایــه

در لابلای سطرهای کتاب

حتی در خواب و خیالم...

نازنین!

هرجا می نگرم ، می بینمت

پس چرا اینگونه دلتنگت هستم؟!

واژه

می گفتی از آن ِ منی

نبودی از آن ِ من :

هرگاه خواستی ، آمدی

و هرگاه خواستی ، رفتی

.....

بسیار ، جستجو کردم ، ...

هیچ فرهنگ ِ واژگانی

اینگونه معنا نکرده بود

واژه ی مالکیت را ...