ما ، باد ، خاک

    سهم  ِ تـو  از من

    هرچه بود ؛

    سـپـردی اش بـه بـاد .

    سهم  ِ من از تــو

    هر چـه بـود ؛

    هـســت  ؛

    به همان طراوت و گرمای ِ آغازین .

     عـزیـز می دارمـش

    تا آخرین نـبـض  ِ بـودن

    تا لحـظـه ی سـپــردن بـه خــاک ...

            کـــولــه بـار

  کوله ات را پــُر کن

   لبریزش کن از عشـــق و مـِهـر

   سنگینی اش ؛

   تـا سَــفـَر هایـی هـرچند  دور

   انـدکـی هم  ،

   آزارَت نخواهد داد !

گمگشته

وقتی زمین

سراسر ، برفی است

و من

سراپای ، سپید پوش ؛

چه فرقی است ،

میان ِ جست و خیز و فریاد

 و آرامش و قرار؟

تو ، از آن اوج

این گمگشته ، در جزیره ی تنهایی را

 نمی بینی ...