2
86/06/31
شــب غـریب
گـفـتـی : چـه شـب ِ غـریـبــی ست
...
آسـمـان را می بـیـنـم
کـه خـورشـیـد ، در آن اسـت !
عـشـق ِ مــن !
کـلام ِ تــو ؛
فـــرا تــر از خورشیدی ست که
مـی درخـشــد ، در مـیـانـه ی آسمـان .
آری ...
چـــه شب ِ غریبی ست !
+ به قلم : رهسپار