جادوی لبخنـــد

 

  آنـگــاه که در انتـهای افـق

  آسمـان  ِ تـیـره ، تـبـســم کرد

  سـپـیــده  برآمــد

  و  زمین و دریـا   نورباران  شد

  امـا    روشـنـایـی اش

  فقط تا غــروب  ،  پـاییــد  ....

   گُــُـلـبــانــو !

  با لـبخـند ِ مهربـانـت

  چه افـســونــی خوانده ای

  کـه فروغ  ِ آذرخـش اش

  بــر  این قـلـب ِ سـوکــوار

  هـرگز ، غــروب ندارد ؟!