امروز بعد از سال ها به یاد این وبلاگ افتادم
آن زمان که تلگرام و واتس آپ و ... نبود ، این وبلاگ ها چه شور و حالی داشت !
در یک کلام ، پناهگاه عاطفه ها بود و گنجینه ی دل ها
همه ی عزیزان آن سال های شور و پرمهر را بخاطر دارم و برایشان آرزوی سلامتی و نیکبختی می کنم.... یادش بخیر آن سال های زیبا و پر خاطره ... کاش بعضی شان را دوباره می یافتم
شعرهای جدید مرا در تلگرام در این نشانی بجویید :
@mehragin1
راه
ــــــــــ
راه ، همان راه بود
اما
هنگام ِ آمدن به شهر ِ تو
نزدیک بود و آسان
و هنگام ِ بازگشتن ،
دشوار و بیکران !
.....
راه ، یکی بود
اما
یکبار : با پــای مشتاق ِ دیدار
و یکبار: بـا پـــای ِ مهجور از یــار ...
تـقـدیر ِ غـــریـب
ـــــــــــــــــــــــــــ
در زمانه ای که آسان است
آسمانی از ستاره داشتن ؛
پس از ده هـــا ســال
تنها یـکـبـار ، ستاره ی هـالــی ، می آیــد؛
تقدیـر ِ غـریـبـی است نـازنـیـن !
چـه دیـر هنگام ، درخشیـده ای
در آسمــان ِ تیره ی دلـم
همچون سـتــاره ی هــالــی .
صاعقه
عشق ، صاعـقـه است ،
سفیری است که
از همسایـگـی ِ خدا می آید ؛
ناگـهـــان می جهد ،
و بر کویرستان ِ دل ، فـرو می نشیند .
عشق ، صاعقه ای است که سائقه می شود ...
و لطافت ِ باران :
ثمره ی صاعـقـه است .
یک سهم آرزو
اگر هم اکنون ، فرشته ای
ندایم دهد که :
خدایت ، یک سهم آرزو، عطایت کرده است ،
بی درنگ
ساعتی از دیدار ِ تو را
خواهم خواست و دیگر ، هیـچ ...
دلتنگت هستم ، بی شُمار
ای ماندنی ترین ماندگار !
میلاد خاکستری
دو بار زاده می شویم :
یکبار در سطور ِشناسنامه
یکبار ، بر بال ِ پرنده ی سپید ِ عشق .
اکنون ، نمی دانم ؛
دلخوش ِ یادواره ی تولد ِ نخستین باشم
یا سوکوار ِ احتضار ِ تولد دوم ؟ ...
آنگاه که تــــــو نباشی ؛
سالگـشـت ِ تولـــد ِ اول
سوکواره ای بیش نیست .
ما ، باد ، خاک
سهم ِ تـو از من
هرچه بود ؛
سـپـردی اش بـه بـاد .
سهم ِ من از تــو
هر چـه بـود ؛
هـســت ؛
به همان طراوت و گرمای ِ آغازین .
عـزیـز می دارمـش
تا آخرین نـبـض ِ بـودن
تا لحـظـه ی سـپــردن بـه خــاک ...
کـــولــه بـار
کوله ات را پــُر کن
لبریزش کن از عشـــق و مـِهـر
سنگینی اش ؛
تـا سَــفـَر هایـی هـرچند دور
انـدکـی هم ،
آزارَت نخواهد داد !
میلاد
اگر من
میلاد تو را از یاد بـُرده باشم :
آسـمان ، هرگز از یاد نمی بـََرَ د ؛
زیرا آن شب ،
ستاره باران تـَرَ ست .
...
خورشید از یاد نمی برد ؛چون آن روز ،
درخشان تـَرَ ست.
...
گــُل ها فراموش نمی کنند ؛
چرا که آن روز ،
عطرآگین ترند ؛
...
مرغ های عشق ، از خاطر نمی برند ؛
زیرا مادران و پدرانشان ،
آخرین حرف ِ الفبای عشق را
در روز ِ ولادت ِ تو ، آموخته اند
...
چه آشفته حال بوده ام من !
این همه نشانه ... !
و ندانسته ام که روز میلاد توست .
رنــگ ِ عـشــق
عاشق که می شوی
در هنگـامـه ی اشتیاق و التهاب و بیقراری
دیــدار ِ " یــار "
سـرخ و زرد و گلگونـت می کند ؛
درست ، همانند ِ رنگهای پاییـز .
...
تــردید مکـن نازنین !
پـایـیـز ، بهــاری ست که عاشق است .
جادوی لبخنـــد
آنـگــاه که در انتـهای افـق
آسمـان ِ تـیـره ، تـبـســم کرد
سـپـیــده برآمــد
و زمین و دریـا نورباران شد
امـا روشـنـایـی اش
فقط تا غــروب ، پـاییــد ....
گُــُـلـبــانــو !
با لـبخـند ِ مهربـانـت
چه افـســونــی خوانده ای
کـه فروغ ِ آذرخـش اش
بــر این قـلـب ِ سـوکــوار
هـرگز ، غــروب ندارد ؟!
تـا دیــدار
آنگاه که کنـــــار ِ مـنـــی
دوست دارم ثـــانـیـه ها
به کـُـنــدی سالها بگذرند
و آنـگـاه که از کـنـارم می روی
دوســت دارم هفته ها و ساعت ها
بـیـش از ثـانـیـه ای نـپــایند
تا دوباره فرا رســــــد :
جشنواره ی دیدارمان ...
خــــدایـا !
عـصای سحر آمیز ی می خواهـــم
تا عـقــربــه های ساعتی را که
بر پهـنـه ی آسمان دوخته ای
به دلخواه
اینسو و آنسو بکــِشـــم
ویــرایـش دوباره
اگر زندگی
کتاب ِ قصـــه ای بــود کـه
ویـرایـش ِ دو باره ای داشت
آنـــگــــاه
به جـای ِ همــه ی نام هــای خط خطی
تـنـهــا ، نــام ِ تـــــو بود :
ای ویـرایـش ِ آخرین !
فـنــــا
چـون عقـربـه هــا
مــی آیـی و می روی
مــی روی و مـــی آیـی
مـانـدن هــایــت ، کــوتــاه و
رفتـن هایـت ، بـس بـلـنـد
....
نـمـیـدانم دعـا ست یا نـفـریـن :
کــاش ، این بار
بـا وصال ِ عقربه ها
این رنج شمار ؛
این ساعت ِ نفرین زده
از حـرکت ، بایـستـد
و همـیـشـه ... بـمـانـی !
مـــرور
نـا بـاورانـه
خاطـراتـم را
از دیـروز و دیــروز ها
از بـرگ بـرگ ِ دفتــر ِ خـیـال
بـیـرون می کـِشـم
دلــم برای همه ی آن لحـظــه ها تـنـگ است ...
پــس از تـــو ؛
عـشــق
مـضـحــِک تـریــن ِ واژه هـا ست .
کـلــبـــه
یه زمانی
توی ِ کلبـه مون بــرو بیـــایی بود
توش پـــُر از نور و امید و
عطـش ِ رهـایـی بود ...
یه زمانی
یه کسی پـیـدا می شد ؛
کلبه را آبی و جاروبـــی می کرد ،
آواز ِ بلبلا و کبـــــوتـــرا
نزدیک ِ پـنـجـــره ، آشــوبـی می کرد ...
یه زمان ، نـســیـــم ِ عشق ،
پنجـره ها را باز می کرد
گلای ِ شمعدونی را ،
با مهــربونی نــاز می کرد
.....
حالا یه قفـــل ِ بــزرگ
خوابیده روی در ِ ش
کم کــَمــــَـک عنکـبــوتــا
می ریزن دور و برش ...
عزیزم ! رفتی سفــر
سفـــرت خوش نازنین
یه روزی شــــاید بـیــای
که دیگه نیستم ...
همیـــن !
یکـطــرفه
تو مثل ِ قلبم می مونی
تویی چو پاره ی تنم
هــــرگـــز اینو یادت نره
دل از تو بر نمی کــَنـَم
*
با اینکه کم محل شدی
با اینکه قلبت سرد شده
با اینکه این روزا دیگه ،
گلهای گلدون زرد شده
*
ولی بدون ! عشقم تویی
فقط تــــویی
اونکه تا وقت ِ جون دادن
یـا د شه تو قلبم ، تویی
*
عزیز ِ دردونه ی من
حرف خودت مگه نبود
" فرصت کمه برای عشق " ؟
پس چـرا خــون ِ دل میدیم
به این قــنــــاری های ِ عشق !
*
بیا اینو باور کنیم ،
عمرها دارند کوتاه میشند
گلبرگای نازک ِ عشق
زود از ساقه جدا میشند
*
تو دنبال ِ بهونه ای
واسه ، رها شدن ز ِ من
بهتره انکار نکنی
ای نازنین ِ خواستنی ،
نزدیکتر از خودم به من !
*
سر نزدن هات معلومه
رو اسم ِ ما خط کشیدی
توی صف ِ خاطرخواهات
ما را دیگه هیچ ندیدی
*
عیب نداره ازین به بعد
یکطرفه دوستت دارم
تا آخرین لحظه ی عُمر
دست از تو بر نمی دارم
*
تو مثل قلبم می مونی
تویی چو پاره ی تنم
هــــرگــــز اینو یادت نره
دل از تو بر نمی کنم
